Güney Kore'nin Evlatlık Verme Politikası ve Evlat Edinenlerin Arayışları

Anadolu Ajansının (AA) "Güney Kore'nin Evlatlık Çocukları" başlıklı dosya haberinde, Güney Kore'den özellikle Batılı ülkelere evlatlık verme politikasının tarihi gelişimi, etkileri ve evlat edinilen kişilerin biyolojik ailelerini arayışları muhataplarıyla görüşülerek ele alındı. ABD'ye evlatlık verilen Güney Korelilerin, uluslararası evlat edindirme sürecine ilişkin politikalara dair görüşlerine ve bu ülkelerin konuya ilişkin açıklamalarına yer verildi.

İkinci Dünya Savaşı'nın ardından "Soğuk Savaş'ın ilk sıcak çatışması" olarak nitelendirilen, 1950'de başlayan Kore Savaşı'nda Çin ve Sovyetler Birliği Kuzey Kore'ye, ABD önderliğindeki Birleşmiş Milletler (BM) de Güney Kore'ye destek verdi.

Savaşın ardından yabancı askerlerle Güney Koreli kadınların çocukları başta olmak üzere ülkede kimsesiz çocuk sayısında artış görüldü. Ekonomik sıkıntıların pençesindeki Güney Kore'de yetimhanelerdeki kimsesiz çocuklar, ABD ve çeşitli Avrupa ülkelerine evlatlık verilmeye başlandı.

Çocukların çoğunun ülke dışına evlatlık verilmesinin gerekçesi, babalarının ABD veya BM üyesi diğer ülkelerden gelen askerler olmasıydı.

Güney Kore'nin evlatlıkları ise gittikleri toplumda en iyi ihtimalle entegrasyonda zorlandı ve depresyon başta olmak üzere birçok psikolojik rahatsızlığa yakalandı.

"Sokak tozu"

Yurt dışına evlatlık verilen "melez çocuklara" karşı Güney Kore'de olumsuz tutumun olduğu ifade ediliyor. Zira Avustralya'daki "Güney Koreli Evlatlıklar Ağı" adlı kuruluş, melez çocukların kaldığı çocuk esirgeme kurumlarında bu çocukların o dönem "sokak tozu" diye nitelendirildiğini belirtiyor.

Güney Kore'den 1972'de ABD'ye evlatlık verilen yazar Jane Jeong Trenka, bu melez çocukların ülke dışına evlatlık verilmesine ilişkin, "Güney Kore, ırkçılık nedeniyle bu çocukların ülkede olmaması gerektiğini düşünüyordu ancak şimdi çok kültürlü evlilikler görüyoruz." değerlendirmesinde bulundu.

Bambaşka bir toplumda büyüyen çocuklar, psikolojik çıkmazlara giriyor

Biyolojik ailelerini bulanlar için esas mesele "kavuşmanın" ardından yaşanıyor. Zira bambaşka bir toplumda büyüyen çocuklar, kültürel ve dil farklılıklarını aşamayarak hüsran, öfke krizleri, büyük buhran ve evham gibi psikolojik çıkmazlara giriyor.

Ebeveynlerini arayan "yetişkin çocukların" hikayesi yalanlarla dolu olduğu için çoğu araştırmaya nerden başlayacağını dahi bilmiyor. Bu arayışa girenlerin ilk başvurduğu kaynak tabi olarak evlatlık verilme sürecinde doldurulan evraklar. Çocukların o dönem hangi ülkedeki aileye ne sebepten verildiği bilgisinin gereken evrakta bulunması gerekiyor. Ancak Güney Kore'de hazırlanan Korece evrak ile ABD'deki İngilizce kayıtlarda büyük farklar görülüyor. Bu karmaşa ise evlatlık verilen çocukların bir hafiye titizliğinde kendini arayış sürecinin sadece ilk aşaması.

Evlatlık verilen kişiler, iki ülkenin geçmişteki politikalarının arasında sıkışırken bazıları ülkesiz kalıyor

Aylar, belki yıllar süren arayışların ardından bir şekilde ailelerine ulaşan evlatlık çocukların hikayesi burada bitmiyor. Bu kişiler, karmaşık duyguların içindeyken hiçbir destek almadan yeni ailelerine ve topluma entegre olma mücadelesi veriyor. Bunun yanında yıllar önce evlat edinilmesine rağmen ABD'de vatandaşlık sürecini tamamlayamayanlar, sınır dışı edilme riskiyle karşı karşıya bulunuyor.

"Adoptees For Justice" adlı sivil toplum kuruluşunda avukatlık yapan ve kendisi gibi ülkeler arası evlatlık verilen kişilere yasal destek sağlayan Daniel Yoon, ABD'den evlat edinilen bazı kişilerin vatandaşlık sürecinin tamamlanmadığını anlattı. Yoon, bu süreçte göçmen yasalarına tabi evlatlık kişilerden bazılarının ABD'den sınır dışı edildiklerini ve Korece bilmeden, Güney Kore'de sağlık gibi çeşitli alanlarda hizmet erişimi olmadan gönderilmelerinin bazı zorluklara yol açtığını dile getirdi.