Zal het 51-jarige wachten op het Indiase hockey eindigen? India won het WK in 1975. Sindsdien heeft het team nooit meer een WK-medaille gewonnen.
India is vanaf 15 augustus begonnen aan zijn nieuwe WK-campagne in Nederland en België.
In een dergelijke situatie herdenken de twee grote helden van de historische overwinning van 1975, Ashok Kumar en Aslam Sher Khan, het toernooi dat hun leven veranderde.
Eén had het winnende doelpunt in de finale gescoord. De tweede redde India van een nederlaag in de halve finales.
vandaag India versus Pakistan
Laten we het even later hebben over die historische overwinning, maar laten we het eerst hebben over dit WK.
De rivaliteit tussen India en Pakistan keert woensdag terug op de FIH Wereldbeker Heren Hockey. In deze wedstrijd staat niet alleen het prestige op het spel.
India heeft minimaal een gelijkspel nodig om een plaats in de tweede ronde veilig te stellen, terwijl Pakistan de Poule D-wedstrijd in het Wagner Stadion in Amstelveen zal moeten winnen om hun campagne voort te zetten.
India heeft drie punten gescoord in twee wedstrijden. Ze begonnen hun campagne met een 3-1 overwinning tegen Wales. In de tweede wedstrijd moest India een 2-4 nederlaag tegemoet zien tegen Engeland.
Pakistan heeft één punt op zijn rekening. Van Engeland werd met 1-4 verloren, terwijl de wedstrijd tegen Wales met 3-3 gelijk speelde. Engeland heeft zich al gekwalificeerd.
Herinneringen aan de titel die 51 jaar geleden werd gewonnen
Ashok Kumar zegt: "De herinneringen aan de overwinning op het WK van 1975 liggen nog vers in mijn geheugen. Het voelt alsof het allemaal gisteren is gebeurd."
India versloeg Pakistan met 2-1 in de finale van 15 maart 1975. India stond op een gegeven moment in de wedstrijd met 0-1 achter, maar het Indiase team maakte een briljante comeback en won de titel. Zelfs vandaag de dag is dit de enige WK-titel voor heren in India.
Dit was een overwinning voor het hele team. Maar twee momenten worden het meest herinnerd. Eerst het doelpunt van Aslam Sher Khan in de halve finale tegen Maleisië.
Ten tweede het controversiële maar beslissende doelpunt van Ashok Kumar in de finale.
Terugdenkend aan de finale zegt Ashok Kumar: "De wedstrijd verliep in een zeer snel tempo. De score was 1-1 en er waren nog maar twaalf minuten over in de wedstrijd. Toen kregen we een strafcorner. Ik heb er niet voor gekozen om een direct schot te nemen."
"Ik ging vanaf de rechterkant over de cirkel, versloeg twee verdedigers en gaf de bal door aan VJ Phillips."
"Phillips passeerde meerdere spelers en gaf de bal vervolgens terug aan mij. Ik stond op dat moment vlak voor de doelpaal. Ik schoot meteen. De bal raakte de hoek van de paal en kwam eruit."
"De Maleisische scheidsrechter Galasingham Vijayanathan was even in de war. Hij wachtte even en kende toen het doelpunt toe."
"Wat er daarna gebeurde weet ik niet meer. Het was een passie. We waren ervan overtuigd dat we konden winnen. Er ontstond ruzie over het doelpunt, maar voor ons was het heel belangrijk."
Hierna kreeg India veel druk te verduren. Pakistan viel voortdurend aan.
Ashok zegt: "De laatste tien minuten waren het moeilijkst. De Pakistaanse spelers stormden op ons af. Maar we wilden ze geen doelpunt laten maken. Toen klonk het laatste fluitsignaal en werden we wereldkampioen. De hele wereld lag aan onze voeten."
Maar Ashok gelooft dat deze overwinning niet mogelijk was zonder één speler.
Hij zegt: "Als Aslam Sher Khan in de halve finales geen doelpunt had gescoord, hadden we de finale niet kunnen bereiken. Zijn doelpunt was het keerpunt van het hele toernooi."
Aslam Sher Khan, een uitstekende verdediger en strafcornerspecialist, bleef het hele toernooi op zijn kans wachten. Het verrassende was dat hij in de competitiefase niet eens de kans kreeg om ook maar één wedstrijd te spelen.
Aslam zegt: "De situatie was toen heel anders. Niemand zei het openlijk, maar het was duidelijk dat ik niet gewenst was in het team."
"Het was dertien dagen geleden dat ik naar Kuala Lumpur kwam en ik wachtte nog steeds op mijn eerste wedstrijd. Ik huilde 's nachts en droomde ervan om in het team te spelen."
Zijn wens werd in de halve finale beantwoord.
India had tegen Maleisië veel strafcorners gemist. De druk op het team werd steeds groter. Er waren nog ongeveer acht minuten in de wedstrijd en India stond met 1-2 achter.
Er waren ongeveer 50.000 toeschouwers aanwezig in het stadion. Ze maakten luid lawaai bij elke fout van India.
Aslam herinnert zich: "De coach was er nog steeds geen voorstander van om mij te eten te geven. Maar manager Balbir Singh Sr. maakte uiteindelijk duidelijk dat nu alleen Aslam te eten krijgt."
Toen werd Michael Kindo geroepen en kwam Aslam het veld op.
Deze beslissing bleek meteen de juiste. Na twee minuten kreeg India een strafcorner.
Aslam zegt: "Ik dacht dat dit mijn moment was. Ik kuste mijn talisman en schoot. De bal ging langs de doelman en in het net. De stand werd 2-2."
"Het hele team slaakte een zucht van verlichting. De wedstrijd ging in de verlenging. Daar scoorde Harcharan Singh het winnende doelpunt en bracht ons naar de finale."
"Dat was het mooiste moment van mijn leven."
Een dag voor de finale gebeurde er nog een incident, dat Aslam zelfs vandaag de dag niet heeft kunnen vergeten.
Aslam zegt: "Balbir Singh Sr. nam me mee naar de moskee. Hij wilde bidden voor de overwinning van India."
"Vroeger was er maar één bus voor Indiase en Pakistaanse spelers. Toen Balbir naar de moskee ging, waren de Pakistaanse spelers verrast. Sommigen vroegen mij: hoe kan een Sikh in de moskee bidden?"
“Het was een heel emotioneel moment”, zegt Aslam.
"Op de terugweg zei een Pakistaanse speler die naast mij zat: er is vandaag iets bijzonders gebeurd. Er wordt aangenomen dat Allah de persoon die voor de eerste keer aan zijn deur komt niet met lege handen terugkomt. Nu zal hij je zelfs de overwinning niet meer ontnemen."
Aslam zegt glimlachend: "De hele wereld weet wat er hierna in de finale is gebeurd."
In die periode maakten de Indiase hockeyoverwinningen deel uit van de populaire cultuur. Het wordt ook genoemd in de film Gol Maal uit 1979.
In de film verzint het personage van Amol Palekar een excuus dat hij ziek is om naar een hockeywedstrijd te kijken en zegt: "Man, het zou leuk zijn geweest als Govinda en Ashok Kumar er vandaag ook waren."
Het was een andere tijd. Hockeyspelers waren in die tijd in ieder huishouden bekend. Miljoenen mensen bleven vroeger aan de radio gekluisterd om naar de WK-finale te luisteren.
Nu, na 51 jaar, staat India opnieuw in het WK-veld. Een nieuwe generatie wil soortgelijke herinneringen voor zichzelf creëren.
Nu hoopt India dat de nieuwe generatie dat gevoel ook kan herbeleven.
