İran'ın nükleer programını engellemek, balistik füze endüstrisini baltalamak, Hizbullah ve Hamas'a verdiği desteği sona erdirmek ve rejimin çöküşünün koşullarını yaratmak için 100 gün boyunca birlikte savaşa girdikten sonra, İslam Cumhuriyeti'ne karşı ABD-İsrail ittifakı Pazar günü en düşük noktasına ulaştı. Raporlara göre, kuzey İsrail son haftalarda Hizbullah'ın sürekli saldırılarına maruz kalırken, İsrail, muhalefetteki Trump yönetimini önceden bilgilendirmeden grubun Beyrut banliyösündeki kalesine büyük ölçüde sembolik bir saldırı düzenledi.
İran'ın uyardığı gibi, İsrail'in kuzeyine yaklaşık 10 füze ateşleyerek karşılık verdi; herhangi bir can kaybı veya hasar olmamasına rağmen ülkenin bu kesimi bir kez daha bombalardan korunmaya başladı. Ancak adı açıklanmayan üst düzey bir İsrailli yetkilinin ifadesiyle, İsrail İran'a "güçlü bir şekilde misilleme yapmaya" hazırlanırken, ABD Başkanı Donald Trump İsrail'e bu konuyu yeniden düşünmesini emretti.
Başkan, 100 günlük ortağı Başbakan Binyamin Netanyahu ile konuşmadan önce, en sevdiği İsrailli gazeteci Barak Ravid'e İsrail'in aynı şekilde misilleme yapmaması gerektiğini söylüyordu: "Şimdi Bibi'yi arayacağım ve ondan misilleme yapmamasını isteyeceğim" dedi Trump. "Her ikisi de sahip olduklarının tadını çıkardı; İsrail darbeyi aldı, İran da darbeyi aldı. Başka bir darbeye ihtiyacımız yok."
Trump, Netanyahu'nun kendisini ve ABD'yi savaşa sürüklediği yönündeki iddiaları defalarca reddetti. Ancak ABD ile İsrail arasında belirtilen hedeflerin hiçbirine ulaşılmamasına rağmen, bu yanlış tavsiye edilen kampanyayı sona erdirme yönündeki yoğun arzusunu giderek daha fazla açıkça ortaya koyuyor. Halen rejimin nükleer silah elde etmeyeceğini garanti eden koşullara bağlı kaldığında ısrar ediyor, ancak üzerinde çalıştığı mutabakat zaptı'nın sızdırılan taslaklarında bunu garanti edecek hiçbir şey yok. Belirttiği önceliğin Hürmüz Boğazı'nı kalıcı olarak yeniden açmak ve Tahran'ın neden olmakta usta olduğunu kanıtladığı küresel enerji krizini hafifletmek olduğunu belirtti.
İran kuzeye ateş ederken Trump, uzlaşmaz rejimle bir anlaşmaya varmasına günler kaldığını defalarca vurguladı: "Sanırım önümüzdeki hafta Pazartesi, Salı veya Çarşamba günü bir anlaşma imzalanacak" diye homurdandı ve "şu anda bu oluyor."
Trump'ın "yanıt yok" talebi Netanyahu'yu zor ve görünüşte iki yönlü bir seçimle karşı karşıya bıraktı; Zaten başkanın emirlerine boyun eğebilir ve ateş etmekten kaçınabilirdi, bu da İsrail'in muzaffer Tahran'a karşı caydırıcılığını zayıflatabilir, İsrail'i bölgenin gözünde zayıflatabilir, temel bağımsızlığını baltalayabilir ve seçimlerden birkaç ay önce siyasi konumunu zayıflatabilirdi. Ya da ABD başkanına meydan okuyabilir ve İran'la İsrail'in kendisini tamamen yalnız bulabileceği, giderek tırmanan bir savaşa dönüşecek bir şeye girişebilirdi.
Ravid'in de aktardığı çağrıya ilişkin ilk raporlar, Netanyahu'nun Trump'ın İsrail'in karşı saldırısına karşı muhalefetini boşa çıkarmaya çalıştığını ve ABD'nin Netanyahu'nun yakın gelecekte misilleme amaçlı bir saldırı emri vermeyeceğine inandığını gösteriyordu. Ancak çok geçmeden bu ilk raporların gerçeğin tamamını ortaya çıkarmadığı anlaşıldı.
İsrail'in eski ABD büyükelçisi Michael Oren, Netanyahu'nun İran'a yönelik İsrail'in sorumluluk üstlenmediği "gizli" bir saldırı için Trump'ın desteğini aramış olabileceğini ya da alternatif olarak, kısıtlama karşılığında, belki de ihtiyaç duyulması halinde İran'ın yer altı nükleer tesislerini benzersiz şekilde bombalayabilecek Amerikan B-2 gizli bombardıman uçakları şeklinde bir tür somut kazanç elde etmiş olabileceğini tahmin etti. Başbakan ayrıca bir kez daha Trump'ı, İran'ın nükleer programından önemli bir taviz vermekten kaçınmayı güvenilir bir şekilde bekleyebileceği türden zayıf bir anlaşmadan vazgeçirmeye çalışabilir.
Ancak bunların hepsi pek olası görünmüyordu; Netanyahu, geçen hafta kendisine "deli" demeyi inkar etmeyen, herkesin kendisinden ve İsrail'den nefret ettiğini söyleyen bir başkanla karşı karşıyaydı; İç siyasi ihtiyaçları gerilimin tırmanmasından başka bir şey gerektirmeyen ve çok kötü bir ruh halinde olan bir başkan.
Şimdi asıl soru, rejimin, açıkça bir anlaşma arzulayan bir Amerikan başkanına karşı bile gücünü aşırı kullanacak kadar kendine aşırı güvenip cesaret edip etmediğidir. İran, Trump'ı Netanyahu'nun yapmamasını emrettiği şeyi kendi isteği dışında yapmaya zorlayacak ve askeri kampanyayı yeniden canlandıracak kadar hayal kırıklığına uğratabilir mi?
Geçmişteki ve mevcut performansı göz önüne alındığında İslam Cumhuriyeti bu hatayı yapmayacak kadar akıllıdır. Bu da hayal kırıklığına uğramış ABD başkanını, İsrail'in ortada olduğu, İran'a yalvaran bir konumda bırakıyor. Pazar günü Financial Times'a verdiği bir başka röportajda Trump, Tahran'la bir anlaşmaya varamaması durumunda "müdahale edip askeri açıdan kontrol edemediğimiz ülkenin geri kalanını kontrol altına alabileceğini" veya mevcut ablukayı sürdürebileceğini söyledi.
Ancak bir şeyden emindi: Netanyahu, rejimle yapacağı her türlü anlaşmayı kabul etmek zorundaydı. Trump, Netanyahu için "Başka seçeneği olmayacak" dedi. Ben karar vericiyim. Mutlak karar verici benim.” Ancak görünen o ki İran'da karar verici o değil.
