Rany po "strefach wolnych od LGBT" wciąż się jątrzą. "Stan nieufności utrzymuje się do dzisiaj"

Adrian jako nastolatek odrzucił zaproszenie chłopaka ze szkoły na randkę, bo "huczałaby cała wieś". Basia, była wolontariuszka w Caritasie, nie chciała się narażać, bo w kościele usłyszała, że homoseksualizm to "wynaturzenie". Gdy Wojciech i Michał szli w marszu równości, rzucano w nich kamieniami i butelkami. "Stref wolnych od LGBT" już nie ma, ale rany po nich wciąż się jątrzą. - Stan nieufności utrzymuje się do dzisiaj - komentuje współtwórca "Atlasu nienawiści" Kuba Gawron.

Nasi rozmówcy mieszkali na terenach, gdzie obowiązywały dyskryminujące uchwały. Imiona niektórych z nich zostały zmienione.

Południe województwa śląskiego, okolice Bielska-Białej. W jednej ze szkół średnich na lekcji religii ksiądz poruszył temat orientacji seksualnej.

Powtórzył nauki głoszone przez Episkopat - że, wzorem ówczesnego papieża Franciszka, należy "wyrażać zrozumienie" dla "skłonności" osób LGBTQ+, ale też potępiać "praktyki przeciwne naturze i godności człowieka". Że osoby homoseksualne winny "powstrzymać się od aktów homoseksualnych", w czym pomaga modlitwa i pokuta.

- Zadałam pytanie, co, jeśli ja chcę wierzyć, ale chcę być z dziewczyną. Ksiądz odpowiedział: "albo Bóg, albo partner" - mówi Daria, biseksualna studentka jednej z krakowskich uczelni. I dodaje: - Poczułam się zignorowana, niezrozumiana. Zawiodłam się na nim, bo to był okres, kiedy byłam wierząca. Czułam się tak źle, że przychodziłam do kościoła i płakałam. Chciałam wierzyć, ale doszłam do wniosku, że ludzie wokół mi nie pozwalają. Wtedy wypisałam się z lekcji religii.

Do tej pory nie powiedziała rodzicom o swojej orientacji. - Mama jest bardzo wierząca, a tata jest wojskowym, to twardy chłop. Po prostu się boję - przyznaje.

Miesiąc Dumy, cały rok strachu

Czerwiec nazywany jest Miesiącem Dumy, ale w wielu polskich domach i szkołach codziennością jest lęk przed coming outem. Osoby LGBTQ+ obawiają się stygmatyzacji - krzywego spojrzenia sąsiada, żartów klasowej loży szyderców, krzywdzących słów proboszcza inspirowanych kazaniami arcybiskupa Marka Jędraszewskiego. Boją się problemów, w skrajnych przypadkach wyrzucenia z domu.

Dla Basi - osoby queer - która udzielała się w Caritasie i mieszkała w jednej ze "stref wolnych od LGBT", miłość do bliźniego i chęć pomocy potrzebującym była zawsze sednem katolicyzmu. Gdy była wolontariuszką, zaczęła odkrywać swoją seksualność. Chciała porozmawiać z kimś o tym, co czuje. Ale nie miała z kim.

- Nigdy nie usłyszałam tak wielu przykrych rzeczy jak od osób, które wręcz na wyrost pokazywały swoją wiarę. Dla mnie idea katolicyzmu to przede wszystkim miłość, a tej miłości w moim środowisku nie widać. Na lekcjach religii, w mojej parafii, na obrzędach w Kalwarii Zebrzydowskiej słyszałam, że homoseksualizm to grzech, że to wynaturzenie. Nie było się co narażać, więc długo się nie wyoutowałam - mówi Basia.

Młoda kobieta wspomina czasy późnej podstawówki, gdy mama jej koleżanki zabraniała sprowadzać przyjaciółki na noc. - Bała się, że to będzie wzmagać jakieś "homoseksualne tendencje". Nawet ostrzegała przed tym innych rodziców - wspomina studentka. I opisuje dyskryminujące zasady, które panowały na studniówce: pary heteroseksualne za imprezę płaciły 600 złotych, a pary osób tej samej płci - 800.