Nowa opinia biegłych w procesie ws. usiłowania zabójstwa 13-latka

Do Sądu Apelacyjnego w Białymstoku wpłynęła nowa opinia biegłych w procesie Marzeny K. oskarżonej o usiłowanie zabójstwa ze szczególnym okrucieństwem swojego syna. Gdy sprawa wyszła na jaw i 13-letni wówczas Kacper trafił do szpitala, ważył niecałe 10 kilogramów. Chłopiec był skrajnie zaniedbany. W pierwszej instancji sąd skazał jego matkę na 25 lat więzienia.

Proces odwoławczy, w którym sąd rozpoznaje apelację obrońcy, rozpoczął się dwa miesiące temu. Adwokat wnioskował o uchylenie wyroku pierwszej instancji i zwrot jej sprawy, by uzupełniła postępowanie dowodowe.

W jego ocenie, niepełna i lakoniczna jest opinia sądowo-psychiatryczna, na której Sąd Okręgowy w Ostrołęce oparł swój wyrok oraz nie uwzględnia ona pełnej dokumentacji medycznej. Uważa też, że nie ma dowodów na to, że oskarżona działała z góry powziętym zamiarem pozbawienia syna życia i że mogła nie zdawać sobie sprawy ze stanu dziecka.

Kwestia poczytalności oskarżonej

W postępowaniu odwoławczym Sąd Apelacyjny w Białymstoku w kwietniu zdecydował z urzędu, że konieczna jest nie uzupełniająca, ale nowa opinia sporządzona przez biegłych z zakresu psychologii i psychiatrii, dotycząca kwestii poczytalności oskarżonej w okresie objętym zarzutami i jej aktualnego stanu zdrowia psychicznego.

W poniedziałek sąd rozpoznawał wniosek o przedłużenie jej aresztu o kolejne trzy miesiące i go uwzględnił. Jak poinformował przewodniczący składu orzekającego sędzia Grzegorz Skrodzki, sąd dostał już nową opinię biegłych.

Termin kolejnej rozprawy nie został jeszcze wyznaczony.

Syn oskarżonej, ze względu na liczne niepełnosprawności, jest dzieckiem całkowicie niesamodzielnym. Według aktu oskarżenia w 2024 roku jego 35-letnia wówczas matka, mieszkanka gminy Kadzidło (powiat ostrołęcki), przez około pięć miesięcy trzymała go w odosobnieniu w wynajmowanym mieszkaniu, w zaciemnionych, brudnych pomieszczeniach, bez kontaktu z rodziną.

Przez wiele dni zostawiała go samego, bez wyżywienia, nawadniania, higieny osobistej oraz bez zapewnienia rehabilitacji i leczenia. Gdy wyszło to na jaw, chłopiec, wówczas 13-letni, był skrajnie niedożywiony i odwodniony. Gdy latem 2024 roku trafił do szpitala, ważył 9,8 kilograma.

Na pograniczu śmierci i życia

Biegli stwierdzili, że chłopiec był w stanie krytycznym, a rezerwy metaboliczne jego organizmu były na skraju wyczerpania, wręcz na pograniczu życia i śmierci. Według lekarzy, gdyby został w niezmienionych warunkach, mógłby umrzeć w każdej chwili z głodu i pragnienia czy nawet w wyniku błahej infekcji.

Powołani w śledztwie biegli oceniający stan psychiczny ówczesnej podejrzanej stwierdzili, że w czasie czynu była ona w pełni poczytalna, zdawała sobie sprawę z tego, co robi i jakie to może mieć konsekwencje.

Sąd pierwszej instancji przypisał jej usiłowanie zabójstwa ze szczególnym okrucieństwem i spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu syna. Nieprawomocny wyrok to 25 lat więzienia i 100 tysięcy złotych zadośćuczynienia na rzecz syna.