Odeon w Efezie, wzniesiony w I wieku n.e., służył niegdyś jako sala koncertowa i miejsce publicznych wystąpień. Około stu lat później dobudowano do niego publiczną toaletę, a po pożarze budynek został opuszczony i przez wieki pełnił funkcję składowiska odpadów. Właśnie w kanale dawnej latryny, który przez stulecia pozostał nienaruszony, archeolodzy odkryli niewielki grobowiec wyłożony płytkami i kamieniami. Wewnątrz spoczywały dwa maleńkie ciała, ułożone obok siebie na warstwie ziemi przyniesionej z innego miejsca.
Jak podkreślają autorki pracy Caroline Partiot i Lilli Zabrana, miejsce to nie było przypadkowe. Choć latryna nie była już używana od setek lat, jej kanał zapewniał schronienie i ukrycie, chroniąc szczątki przed zniszczeniem przez ponad tysiąc lat. Analiza kości wykazała, że oba niemowlęta przyszły na świat około sześć tygodni przed terminem porodu. Nie jest pewne, czy dzieci zdążyły się narodzić żywe, czy zmarły jeszcze przed porodem.
Szczególną uwagę zwróciły detale pochówku. Dzieci prawdopodobnie zostały owinięte w całuny, co świadczy o starannym przygotowaniu do ostatniej drogi. Archeolodzy podkreślają, że nie był to przypadkowy akt pozbycia się ciał, lecz wyraz troski i żałoby.
W grobie odnaleziono także niezwykły fragment kości, dodatkowe żebro wyrastające z kręgu szyjnego jednego z niemowląt. Tego typu anomalia jest niezwykle rzadka i znana zaledwie z jednego innego stanowiska archeologicznego. Obecność dodatkowego żebra u noworodków często wiąże się z poważnymi problemami genetycznymi i rozwojowymi, które mogły przyczynić się do ich śmierci. Analiza wielkości i wieku dzieci sugeruje, że mogły być bliźniętami, co samo w sobie jest rzadkością w kontekście archeologicznym. W starożytności narodziny bliźniąt często budziły niepokój, a wcześniactwo dodatkowo zwiększało ryzyko powikłań i śmierci.
Dlaczego dzieci nie zostały pochowane na cmentarzu? Odpowiedź może kryć się w ówczesnych zwyczajach religijnych. W czasach bizantyjskich w Efezie do pochówku na poświęconej ziemi uprawnione były wyłącznie osoby ochrzczone, a chrzest niemowląt odbywał się zwykle kilka tygodni po narodzinach. Dzieci, które zmarły wcześniej, nie mogły więc spocząć na cmentarzu. Być może odeon, znajdujący się na terenie dawnego sanktuarium Artemidy, zachował dla mieszkańców Efezu duchowe znaczenie i stał się alternatywnym miejscem pochówku.
Odkrycie to rzuca nowe światło na praktyki pogrzebowe i podejście do najmłodszych członków społeczności w średniowiecznym Efezie. Choć miejsce pochówku może wydawać się nietypowe, sposób, w jaki dzieci zostały pożegnane, świadczy o głębokiej trosce i żałobie ich rodziców.
