Zhu Rongji wordt gecremeerd in Peking: van openbare rouw tot de Babaoshan-begraafplaats: de politieke logica van de ‘postume zaken’ van de Chinese leider

De voormalige Chinese premier Zhu Rongji stierf vorige week op 97-jarige leeftijd. Zijn lichaam werd dinsdag (18e) gecremeerd in Peking.

Volgens de officiële Chinese media Xinhua News Agency, ter herdenking van Zhu Rongji, het Chinese Tiananmen, Xinhuamen (de hoofdingang van Zhongnanhai), de Grote Hal van het Volk, het Ministerie van Buitenlandse Zaken, de zetels van partijcomités en regeringen van verschillende provincies, autonome regio's en gemeenten die direct onder de centrale regering vallen, evenals de Speciale Administratieve Regio Hongkong, de Speciale Administratieve Regio Macau, grenshavens, externe zee- en luchthavens en Chinese ambassades in het buitenland lieten ze allemaal hun vlaggen halfstok zakken.

Dinsdagochtend, nadat op het Tiananmen-plein een ceremonie voor het hijsen van de vlag had plaatsgevonden, werden de vlaggen ter rouw halfstok gehesen.

De afscheidsceremonie vond plaats in het auditorium van de Babaoshan Revolutionary Cemetery. Boven de grote zaal hangt een spandoek met witte letters op een zwarte achtergrond "In deep memory of Comrade Zhu Rongji". Onder de banner staat het portret van Zhu Rongji.

Alle zeven leden van het Permanent Comité van het Politiek Bureau van het Centraal Comité van de CPC waren aanwezig, plus vice-president Han Zheng. De ceremonie was vergelijkbaar met de afscheidsceremonie voor de stoffelijke resten van de voormalige premiers Li Keqiang en Li Peng; het verschil was dat Peng Liyuan niet aanwezig was, maar Peng woonde de herdenkingsceremonie van Li Keqiang bij.

Hu Jintao was niet aanwezig, maar stuurde kransen als condoleance; Het "News Network" van China CCTV liet niet zien of Wen Jiabao aanwezig was, maar liet zien dat hij kransen stuurde ter condoleance.

De Chinese Communistische Partij is al lange tijd op hun hoede voor publieke reacties op de rouw om de dood van topambtenaren en publieke figuren. De dood van voormalig premier Zhou Enlai in 1976 en voormalig secretaris-generaal van de Communistische Partij van China Hu Yaobang in 1989 veroorzaakte wijdverbreide rouw en veranderde uiteindelijk in protesten.

De plotselinge dood van de voormalige Chinese premier Li Keqiang wekte wijdverbreide herinnering onder de bevolking. Ook in zijn geboorteplaats legden mensen spontaan bloemen neer, wat ook officiële waakzaamheid opwekte.

Op internet worden berichten over Zhu Rongji ook streng gecontroleerd en verwijderd.

Op de sociale media WeChat schreef Zhao Jian, oprichter en directeur van het Xijing Research Institute en econoom, een artikel ter nagedachtenis aan Zhu Rongji en het tijdperk waarin hij actief was:

"Ik wou dat dit allemaal maar een grote droom was. Als ik uit de droom ontwaak, is het nog steeds dertig jaar geleden. Destijds waren er geen smartphones, geen korte video's en geen angstzaaiende mensen die het scherm vulden. De lucht was blauw, het leven ging langzaam voorbij en woorden konden direct worden uitgesproken."

"We waren toen arm, heel arm... maar de mensen hadden licht in hun ogen en vertrouwen in hun hart, en ze konden het morgen zien."

"Tegenwoordig hebben we overvloedige materiële hulpbronnen, verschillende keuzes, hoge gebouwen en druk verkeer... Maar waarom zijn we van binnen zo leeg?"

Aan het einde van het artikel bekende Zhao Jian het lot van dit artikel met een zelfspot tussen haakjes: "Zo'n herdenkingsartikel is herzien en herzien en verwijderd en verwijderd, maar het kan nog steeds niet worden gepubliceerd. Ha."

Het artikel werd de dag na publicatie op het WeChat-platform verwijderd.

Hoewel Chinese functionarissen Zhu Rongji prijzen als een ‘loyaal’ partijlid, zijn de autoriteiten ook op hun hoede voor publieke eerbetoon aan het hervormingstijdperk dat hij vertegenwoordigde, wat gemakkelijk zou kunnen uitmonden in verhulde kritiek op het huidige leiderschap.

Wat de Chinezen dat tijdperk echt doet missen, lijkt de unieke stijl van de twee mensen te zijn: een benaderbare affiniteit.

In een door de Chinese staatsmedia gefilmde documentaire over het leven van Jiang Zemin is te zien hoe hij soms met de tafel klapt en opstaat, en soms in lachen uitbarst.

Een foto van Jiang Zemin en Zhu Rongji, vrolijk en lachend aan het kletsen, werd op sociale media verspreid, met een tekst waarin de twee werden geprezen om hun openhartige communicatiestijl.

De begeleidende tekst luidde: "Ze vertellen de waarheid, durven hun verantwoordelijkheid te nemen en sparen alles om het volk te dienen."

Deze stijl boeide het Chinese publiek en stond in schril contrast met de hedendaagse zorgvuldig gechoreografeerde beelden van leiders.

Deze twee leiders zijn de een na de ander in de Chinese geschiedenis opgenomen en markeerden het volledige einde van het tijdperk van snelle vooruitgang in de jaren negentig en het begin van deze eeuw, waarin de nadruk lag op particulier ondernemerschap en het scheppen van welvaart.

Dit staat in contrast met Xi Jinping, die de centralisatie van de macht heeft versterkt en een door de staat geleid economisch beleid heeft geïmplementeerd dat zich richt op technologische onafhankelijkheid en strategische industrieën.

“Op deze nieuwe reis moeten we waakzamer zijn tegen verschillende risico’s”, zei hij maandag tijdens een herdenkingsevenement.

Hij zei ook dat we "een onverzettelijke vechtlust en uitmuntende vechtvaardigheden moeten gebruiken" en "het initiatief moeten nemen om de grote beproevingen het hoofd te bieden die worden veroorzaakt door sterke wind, golven en zelfs stormachtige zeeën."

Hij prees ook Jiang Zemin's zuivering in 1989 van een hervormingsgezinde krant in Shanghai die pro-democratische demonstranten had gesteund, wat culmineerde in het bloedige optreden op het Tiananmen-plein in Peking.

“Xi Jinping zet zich in voor de grote verjonging van de Chinese natie”, zegt Kerry Brown, directeur van het Law-China Institute aan King’s College London en hoogleraar Chinastudies.

Hij voegde eraan toe: “Hij probeert een verenigd historisch verhaal te creëren – elke suggestie dat hun (Jiang Zemin, Zhu Rongji) leiderschap ooit een ander ontwikkelingspad heeft voorgesteld of erop heeft gezinspeeld, zal niet publiekelijk worden verspreid. In plaats daarvan zullen hun levens worden verweven in een verhaal dat alles wat ze deden erop gericht was China te transformeren tot wat het nu is, zonder stil te staan ​​bij ‘wat als’.

De plaats waar Zhu Rongji afscheid nam en zijn stoffelijk overschot werd gecremeerd, is de Babaoshan Revolutionary Cemetery. De oorspronkelijke locatie was de Huguo-tempel in de Ming-dynastie. Na de oprichting van de Communistische Partij van China werd het onder leiding van Zhou Enlai onderzocht en herbouwd. In 1970 kreeg het, met goedkeuring van Zhou Enlai, officieel de naam "Beijing Babaoshan Revolutionary Cemetery".

Aan het begin van de bouw werd hier een breed scala aan mensen begraven, waaronder niet alleen 'late leiders van de partij, de staat en het leger', maar ook 'beroemde wetenschappers, schrijvers, senior technisch en technisch personeel, revolutionaire martelaren, internationale vrienden en leidende kaderleden op provinciaal en regimentsniveau of hoger.' Ook culturele beroemdheden als Lin Huiyin, Lao She en Li Keran werden hier begraven.

In de jaren negentig werd de drempel voor begrafenis op de Babaoshan Revolutionary Cemetery verhoogd naar kaders op afdelings- of bureauniveau.

Op de Revolutionaire Begraafplaats van Babaoshan kan de overledene ervoor kiezen om in de grond te worden begraven of de urn in de aszaal van de begraafplaats te plaatsen, waarvan de "Middenkamer" aan de hoogste normen voldoet.

De urn van Zhu De wordt in het midden van nr. 101 van de "Centrale Kamer 1" geplaatst. Omdat het lichaam van Mao Zedong wordt opgeslagen in de Chairman Mao Memorial Hall en de as van Zhou Enlai overeenkomstig zijn laatste wens in de zee werd verstrooid, werd Zhu De de hoogste leider begraven op de Revolutionaire Begraafplaats van Babaoshan.

Ook met hem in dezelfde kamer geplaatst waren Chen Yi, Dong Biwu, Tao Zhu, Liao Chengzhi, Li Zongren, Zhang Zhizhong, Fu Zuoyi en anderen.

Vermeldenswaard is dat Peng Dehuai in 1974 aan een ziekte stierf, maar omdat hij tijdens de Culturele Revolutie nog steeds "neergeslagen" was, kon zijn as niet in Babaoshan worden bijgezet. Nadat hij in 1978 was gerehabiliteerd, werd zijn as geplaatst in de "Centrale Kamer 1", die oorspronkelijk naast Zhu De (nr. 102) lag. Eind 1999 werd hij echter op verzoek van zijn familieleden verhuisd en keerde hij voor begrafenis terug naar zijn geboorteplaats in Xiangtan, Hunan.