Wijziging van de "Wet op het gebied van rampenpreventie en -bescherming": de sleutel tot het versterken van rampenpreventie en veerkracht ligt in het substantiële verband tussen rechten, verantwoordelijkheden en middelen

De Executive Yuan heeft onlangs een ontwerpwijziging aangenomen van enkele bepalingen van de Disaster Prevention and Protection Act. Naast het officieel opnemen van "tsunami's" en "barrièremeren" als wettelijke natuurrampen, heeft het systeem het bereik van het systeem ook uitgebreid tot binnen administratieve organisaties. Het is van plan om "hoofden voor rampenpreventie" aan te stellen bij centrale en lokale overheidsinstanties, en om de "professionalisering" van lokale bureaus voor rampenpreventie en de oprichting van "samenwerkingscentra voor rampenpreventie" in basiskantoren te bevorderen.

Nu de frequentie en intensiteit van extreem weer aanzienlijk zijn toegenomen, probeert dit amendement de hiaten in de bevoegdheden en verantwoordelijkheden voor samengestelde rampen uit het verleden op te vullen en de horizontale coördinatiecapaciteiten van het bestuurlijke systeem te versterken. De richting van de verandering verdient erkenning. Echter, vanuit het perspectief van organisatiemanagement en de praktijk van het openbaar bestuur, als er enige juridische hervorming moet worden doorgevoerd van ‘papieren bepalingen’ naar ‘de eerste lijn van veerkrachtige verdediging’, ligt de sleutel altijd in de vraag of de ‘combinatie van bevoegdheden en verantwoordelijkheden’ en de ‘middelenstructuur’ soepel met elkaar verbonden zijn.

1. Hoofdsysteem voor rampenpreventie: Er moet aanzienlijke juridische autoriteit worden gegeven om te voorkomen dat u in het ‘gelijktijdige aansporingsdilemma’ terechtkomt

Het ontwerp bepaalt dat het hoofd rampenpreventie van elke instantie gelijktijdig zal worden bediend door het plaatsvervangend hoofd of de supervisor. Het is bedoeld om het al lang bestaande ‘departementalisme’ van het publieke dienstverleningssysteem te doorbreken door de invloed van hogere leiders. In de managementpraktijk van organisaties worden gelijktijdige posities echter vaak geconfronteerd met de uitdaging van "ongelijke macht en verantwoordelijkheden". De plaatsvervangende hoofden van verschillende agentschappen worden al belast met extreem zware zakelijke verdeeldheid. Als de naam van het hoofd van de rampenpreventie alleen in de wet wordt vermeld, maar zijn ‘substantiële bevelsmacht’, ‘begrotingsbeoordelingsbevoegdheid’ en ‘beoordelingsbevoegdheid’ voor bureauoverschrijdende rampenbestrijdingsactiviteiten zijn niet duidelijk gedefinieerd in de gedetailleerde regels, dan kan het hoofd van de rampenpreventie onder de stimuleringsstructuur van organisatorische operaties gemakkelijk ontaarden in een symbolische coördinerende rol.

Om het hoofdsysteem voor rampenpreventie echt effectief te maken, moet de centrale overheid het hoofd voor rampenpreventie duidelijk de wettelijke bevoegdheid geven over ‘normale voorbereidingen voor rampenbestrijding’ in daaropvolgende subwetten, waardoor hij de mogelijkheid krijgt om middelen te mobiliseren van niet-traditionele rampenpreventie-eenheden. Anders zullen de kosten van de communicatie tussen afdelingen en bureaus nog steeds op de schouders van het frontlijnpersoneel terechtkomen.

2. Toewijzing en monitoring van rampen: Na de verdeling van bevoegdheden en verantwoordelijkheden moeten technologie en budget gelijke tred houden.

Deze herziening van de wet plaatst de tsunami onder het ministerie van Binnenlandse Zaken en het barrièremeer onder het ministerie van Landbouw, waardoor duidelijk de ‘grenslijn’ wordt vastgesteld voor rampenpreventie en -hulp, en er een einde komt aan de eerdere geschillen over dubbelzinnige rechten en verantwoordelijkheden. Vanuit het perspectief van de rampenbeheersingscyclus is het afbakenen van de bevoegde autoriteiten echter slechts de eerste stap. Zowel tsunami's als barrièremeren zijn extreme rampen met "grote onzekerheid, sterke plotselingheid en extreem korte responstijd." De sleutel tot rampenpreventie en -hulp ligt in ‘front-end technologische monitoring en vroegtijdige waarschuwing’. Nadat de centrale bevoegde autoriteit de wettelijke bevoegdheden en verantwoordelijkheden heeft overgenomen, moet zij tegelijkertijd exclusieve begrotingssteun verkrijgen om een ​​uiterst nauwkeurig monitoringnetwerk en systeem voor vroegtijdige waarschuwing op te zetten. Als de front-end waarschuwingsinformatie niet onmiddellijk en accuraat kan worden verzonden, zal het lokale personeel in de frontlinie dat de evacuatie aan de back-end uitvoert nog steeds te maken krijgen met enorme onvoorziene risico's en administratieve lasten.

3. Lokale professionaliserings- en samenwerkingscentra: De centrale overheid moet zich richten op specifieke middelen om ‘rekrutering zonder voedsel’ te voorkomen

Een ander hoogtepunt van het ontwerp is om het plaatselijke bureau voor rampenpreventie te veranderen in een "fulltime" bureau, en om een "samenwerkingscentrum voor rampenpreventie" op te zetten in townships en stadskantoren om particuliere vrijwilligers en vervangende arbeidskrachten te combineren. Dit ontwerp heeft tot doel de veerkracht van gemeenschappen en grassroots bij rampenpreventie en -hulp te verdiepen. Wat echter niet kan worden genegeerd, is dat lokale overheden en basiskantoren al vele jaren worden beperkt door de 'Organisatierichtlijnen voor Lokale Administratieve Agentschappen' en financiële beperkingen, en dat hun personeelsposities extreem krap zijn. Als de wetswijziging alleen maar het wettelijke quotum van ‘het opzetten van centra, het voorbereiden van plannen en het rapporteren ter beoordeling’ toevoegt, maar de centrale overheid niet toestaat tegelijkertijd ‘subsidie ​​voor speciale posten’ en ‘operationele budgetten’ toe te wijzen in overeenstemming met belangrijk beleid, kan dit een dilemma creëren waarbij ‘de centrale overheid de wetten maakt en de lokale overheden de rekeningen betalen’. Wanneer basisorganisaties gedwongen worden bestaande marginale mankracht te gebruiken om nieuwe administratieve procedures op zich te nemen, kan dit de oorspronkelijke energie voor rampenpreventie en -hulp verwateren.

De kernwaarde van ‘professionaliteit’ ligt in de accumulatie van professionele ervaring en de bescherming van toegewijde mankracht, en niet zozeer in de formele vermelding van de organisatie.

De wijzigingen in de Wet ter voorkoming en bescherming van rampen demonstreren de beleidsvisie van de regering ten aanzien van de dreigingen in het nieuwe tijdperk. Maar de laatste fase van de systeemimplementatie hangt af van de vraag of er een redelijk 'organisatorisch stimuleringsmechanisme' kan worden geconstrueerd. Gehoopt wordt dat de Wetgevende Yuan tijdens het daaropvolgende herzieningsproces van het wetsontwerp tegelijkertijd aandacht kan besteden aan de feitelijke ondersteunende faciliteiten voor de implementatie aan de basis en ervoor kan zorgen dat zowel de “verdeling van bevoegdheden en verantwoordelijkheden” als de “allocatie van middelen” gelijke nadruk krijgen. Alleen door lokale en basisregeringen voldoende mankracht, budget en wettelijke toestemming te geven, kan het goede voornemen om de wet te wijzigen werkelijk worden omgezet in een solide verdedigingslinie om de veiligheid van de levens en eigendommen van mensen te beschermen.