70 lat w jednym mieszkaniu i drastyczna podwyżka: Eksmisja Maricarmen w Madrycie

Maricarmen zamieszkała w madryckim mieszkaniu jako 17-latka. Przez kolejne dziesięciolecia, mimo zmian społecznych i politycznych, jej życie toczyło się w tych samych czterech ścianach. Sytuacja zmieniła się diametralnie, gdy nowy właściciel – firma Urbagestión – przejęła budynek, w którym mieszkała. Dotychczasowy czynsz wynoszący około 500 euro miesięcznie został podniesiony do astronomicznej kwoty 2650 euro. Tymczasem emerytura kobiety to zaledwie 1350 euro, co uniemożliwiło jej dalsze opłacanie mieszkania.

Historia Maricarmen poruszyła mieszkańców Madrytu i całą Hiszpanię. Przed budynkiem, w którym mieszkała emerytka, zgromadziły się setki osób, by wyrazić sprzeciw wobec planowanej eksmisji. Skandując „Maricarmen zostaje”, protestujący starali się uniemożliwić wejście komornikom i policji. Wielu z nich blokowało klatkę schodową, by chronić starszą kobietę przed przymusowym opuszczeniem domu.

Mimo licznych apeli i determinacji demonstrantów, interwencja hiszpańskiej Policía Nacional zakończyła się usunięciem protestujących przy użyciu gazu pieprzowego.

Podczas tych wydarzeń stan zdrowia 87-latki uległ pogorszeniu. Na miejsce wezwano karetkę pogotowia, a ratownicy medyczni zostali zmuszeni do wyniesienia Maricarmen na noszach. Kobieta została przewieziona do szpitala.

Korzenie tej sytuacji sięgają lat 50. XX wieku. Ojciec Maricarmen podpisał umowę najmu w 1956 roku, korzystając z przepisów wprowadzonych podczas dyktatury generała Franco. Prawo to gwarantowało kontrolę wysokości czynszu i obowiązkowe przedłużanie umów najmu na kolejne pokolenia. Jednak wraz z upływem lat i kolejnymi zmianami legislacyjnymi te zabezpieczenia zaczęły stopniowo wygasać. Obecnie, przy drugim przeniesieniu umowy na dziecko, obowiązek przedłużenia najmu ograniczono do dwóch lat, chyba że najemca posiada co najmniej 65-procentowy stopień niepełnosprawności.

Maricarmen, mająca orzeczony 50-procentowy stopień niepełnosprawności, nie spełniła tego warunku. Nowi właściciele budynku uznali więc, że umowa najmu wygasła, i zażądali opłacania czynszu według stawek rynkowych.

Sprawa Maricarmen trafiła nawet na forum Organizacji Narodów Zjednoczonych. Przedstawiciele ONZ zaapelowali do hiszpańskich władz o powstrzymanie eksmisji i zapewnienie kobiecie godnych warunków mieszkaniowych. Jednak nawet interwencja międzynarodowa nie przyniosła rezultatów. Eksmisja została przeprowadzona, a Maricarmen musiała opuścić swój dom.

Historia 87-letniej Maricarmen to symbol szerszego problemu, z którym mierzy się obecnie Hiszpania. W największych miastach kraju, takich jak Madryt czy Barcelona, ceny wynajmu mieszkań osiągają rekordowe poziomy. Coraz mniej osób, zwłaszcza młodych, może pozwolić sobie na własne lokum. Wzrost cen nieruchomości, masowe wykupywanie budynków przez fundusze inwestycyjne oraz brak dostatecznej liczby mieszkań socjalnych sprawiają, że problem wykluczenia mieszkaniowego narasta.

Eksmisja Maricarmen wywołała falę dyskusji na temat konieczności zmian w polityce mieszkaniowej i ochrony lokatorów, zwłaszcza osób starszych i najbardziej narażonych. Wielu mieszkańców Hiszpanii z obawą patrzy w przyszłość, zastanawiając się, czy sami nie staną się ofiarami podobnych dramatów.