Do wspólnej konferencji doszło w Lubminie w Niemczech, gdzie znajduje się stacja rozdzielcza gazociągu Nord Stream. Po stronie polskiej, obok Grzegorza Brauna, udział wzięli poseł Roman Fritz i Sławomir Ozdyk. Alternative für Deutschland reprezentowali m.in. deputowany do Bundestagu Steffen Kotré oraz lokalni działacze ugrupowania.
Politycy krytykowali Zielony Ład, dekarbonizację oraz unijną politykę klimatyczną. Przekonywali, że europejska gospodarka potrzebuje dostępu do tańszych źródeł energii, w tym węgla i gazu z Rosji.
Grzegorz Braun w swoim wystąpieniu mówił o potrzebie wznowienia politycznego dialogu między Polską, Niemcami i Rosją. W jego ocenie Warszawa nie powinna bojkotować projektów energetycznych łączących Berlin z Moskwą.
Polska powinna uczestniczyć, nie bojkotować. Polska powinna być inicjatorem – mówił Braun.
Europoseł nawiązał też do formatu współpracy Polski, Niemiec i Rosji, prowadzonej przed laty w ramach tzw. Trójkąta Królewieckiego. Pod koniec przemówienia sparafrazował cytat z filmu „Czas apokalipsy”, mówiąc, że „uwielbia zapach rosyjskiego gazu o poranku”.
Żaryn komentuje: Coraz bardziej niepokojące
Sprawę skomentował doradca byłego prezydenta Andrzeja Dudy.
Środowisko Brauna chce być katalizatorem dialogu z Niemcami i Rosją, a rosyjskie surowce prezentuje, jako ratunek przed kryzysem energetycznym zagrażającym Europie (kalka propagandowa z Rosji). (...) To już kolejny element agendy politycznej partii Brauna, który realizuje wprost rosyjskie interesy w Europie. Wcześniej Braun zapowiadał dążenie do wycofania z Polski wojsk sojuszniczych, głównie amerykańskich. Teraz wzywa do resetu i silnej współpracy energetycznej z Rosją, zapowiadając ofensywne działania w tym celu. Aktywność polityczna tego środowiska wygląda coraz gorzej i coraz bardziej niepokojąco! – napisał Stanisław Żaryn na X.
Nord Stream, Rosja i dlaczego to się nie opłaca
Projekt Nord Stream (obejmujący gazociągi Nord Stream 1 i Nord Stream 2) oficjalnie przedstawiany był przez jego inicjatorów jako przedsięwzięcie czysto gospodarcze i komercyjne, mające na celu zapewnienie stabilnych dostaw gazu z Rosji do Europy Zachodniej. Jednak w realiach stosunków międzynarodowych i polityki energetycznej od samego początku funkcjonował przede wszystkim jako kluczowy rosyjski projekt o charakterze strategicznym i politycznym.
Tradycyjne szlaki przesyłowe gazu z Rosji do Europy wiodły przez ląd – głównie przez Ukrainę oraz Białoruś i Polskę (Gazociąg Jamalski). Nord Stream zaprojektowano tak, aby po dnie Morza Bałtyckiego połączyć Rosję bezpośrednio z Niemcami. To wiązało się także z mniej lub bardziej jawną obecnością rosyjskich służb i marynarki wojennej monitorującej infrastrukturę krytyczną. Obecność tak strategicznego obiektu dawała Moskwie pretekst do zwiększenia swojej aktywności wojskowej i wywiadowczej w regionie Morza Bałtyckiego.
Dzięki trasie podmorskiej Moskwa zyskała również możliwość szantażowania politycznego i gospodarczego państw Europy Środkowo-Wschodniej (w szczególności Ukrainy), odcinając je od zysków z tranzytu oraz potencjalnie od samych dostaw surowca, bez ryzyka przerwania eksportu do głównych odbiorców w Europie Zachodniej. Projekt skutecznie poróżnił kraje Zachodu (zwłaszcza Niemcy) z państwami Europy Środkowo-Wschodniej (Polska, kraje bałtyckie) oraz instytucjami unijnymi. Kraje regionu ostrzegały przed uzależnieniem energetycznym od Moskwy, podczas gdy Berlin forsował inwestycję.
Nord Stream osłabiał ideę Unii Energetycznej, której celem miała być dywersyfikacja źródeł i solidarność dostaw i dał Kremlowi możliwość rozgrywania kwestii energetycznych w relacjach dwustronnych,
Rosja wielokrotnie udowadniała, że surowce energetyczne traktuje jako narzędzie nacisku politycznego. Nord Stream miał zagwarantować potężną dźwignię wpływu na decyzje polityczne w Europie – zwłaszcza w momentach kryzysowych, co w pełni ujawniło się w latach 2021–2022 w kontekście eskalacji wokół Ukrainy.
