Bir Anadolu sözüdür: Bir işin sonuna çok yaklaşılınca “Yüzdün yüzdün kuyruğuna geldin” denir. Türkiye’nin 42 senedir başını ağrıtan “Kürt meselesi”nin (dileriz sonra daha büyümüş olarak karşımıza çıkarılmaz ama en azından şimdilik) sonuna gelinmiş gibi görünüyor.
Şimdi önümüzde TBMM’de görüşülüp çıkması beklenen en somut konu, “terörsüz Türkiye” sürecine geçilmesi için bir “çerçeve yasa” çıkarılması var. Bu yasanın İYİ Parti dışındaki bütün partilerin desteğiyle kabul edilmesi bekleniyordu ama öyle olmayacağı anlaşılıyor. Çünkü -aynen iki yılı aşkın süredir çıkarılacağından söz edilen yeni (?!) anayasa gibi- çok lafı edeiliyor ama içeriğini bilip de açıklayan tek kişi yok.
Pardon yanlış söyledim. Bu belayı Türkiye’nin başına açan PKK kurucusu Abdullah Öcalan, son hafta içinde taslağı gördü yani o biliyor ama yasayı yapacak olan milletvekillerinin hatta parti liderlerinin bile haberi yok.
Neyse ki gazetecilerin sağdan soldan topladıkları bilgi kırıntılarından öğrendiğimiz kadar bazı haberleri biliyoruz. O kayıtla söyleyeyim:
DEM parti kaynaklarına göre taslağı gören Öcalan metni onaylamış. Bundan anlaşılıyor ki “deve hendeği atlamış”.
Yani Öcalan. Bu sürecin başında talep ettiği, kendisine “başmüzakereci” gibi bir statü verilmesinden vazgeçmiş oluyor. Aynı şekilde bu yasanın “kök yasa” gibi bizim hukukumuzda yeri olmayan bir kategoriye dahil olması da söz konusu olmayacak.
Yasa taslağında PKK mensubu olarak suç işlediği bilinen -veya tespit edilecek olan- kişiler hakkında nasıl bir düzenleme olduğu belli değil. Ama bu kişilere bir süre sonra Türkiye’de siyaset yapma hakkı verilecek olursa bu TBMM gibi “Gazi Meclis” sıfatına sahip bir parlamentoya resmen çok büyük saygısızlık anlamına gelir.
“Terörsüz Türkiye” sürecinin başarılı olması başka şeylere de bağlıdır. Örneğin, AKP’li İçişleri Bakanı Beşir Atalay’ın görev döneminde Güneydoğu Anadolu’daki “Habur” kapısında kurıulan geçici mahkemelerde PKK’lilerin “Yaptıklarımızdan pişmanlık duymuyoruz” tarzında iddialı (daha doğrusu küstahça) beyanlarda bulunmaları görmezden gelinecek olursa bu durumun yaratacağı rahatsızlık, terörlü Türkiye’de yaşamaktan daha az olmaz. Özellikle bu süreç PKK’nin 42 yıllık mücadeleden yenik çıkmadığı anlamındaki sözlerle anlatılırsa doğacak rahatsızlık, 42 yıl boyunca birbirine düşmanlık duygusu taşımadan yaşamış olan Türk ve Kürt kökenli insanlarımızı tehlikeli bir gerilimin içine sokar. O nedenle Kürt kökenli insanlarımızı etkileme şansına sahip kurumlar ve insanlar, gerçekten “terörsüz Türkiye”de yaşamak istiyorlarsa üzerlerindeki sorumluluğa uygun davranış gösternelidirler.
Yeri gelmişken ilave edeyim:
Yukarıda sözünü ettiğim sorumluluk sadece Kürt kökenli yurttaşlarımız ve onları etkieme gücüne sahip kişi ve kurumlara değil, onlardan daha çok Türk milliyetçisi geçinen kişi ve kurumları da bağlamalıdır. Çünkü saygı tek taraftan beklenirse akıbet kısa zamanda felakete döner.
