Nie żyje król Norwegii Harald V

Mimo chorób Harald V nie chciał abdykować

Harald V był królem Norwegii od 1991 roku. Monarcha od 17 sierpnia przebywał w Rikshospitalet w Oslo.

W związku ze śmiercią monarchy flagi na królewskim pałacu zostały opuszczone do połowy masztu. W południe we wszystkich kościołach w Norwegii ku pamięci Haralda V rozlegnie się bicie dzwonów.

Harald V był najstarszym panującym monarchą w Europie. Za jego panowania Norwegia przeżywała zarówno euforię igrzysk olimpijskich w Lillehammer w 1994 r., jak i żałobę po największej tragedii w historii kraju - zamachach z 22 lipca 2011 r. w Oslo i na Utoeyi.

W ostatnich latach monarcha miał poważne problemy zdrowotne. Przeszedł leczenie choroby nowotworowej pęcherza, operację zastawki serca, a w 2024 roku po infekcji podczas pobytu w Malezji wszczepiono mu rozrusznik serca. Mimo problemów zdrowotnych odrzucał możliwość abdykacji.

Harald V - monarcha, żeglarz i olimpijczyk

Harald V urodził się 21 lutego 1937 roku w Skaugum. Był pierwszym od 567 lat księciem urodzonym w Norwegii.

W 1968 roku Harald poślubił Sonję Haraldsen, z którą miał dwoje dzieci: księżniczkę Maerthę Louise i księcia Haakona.

Harald V był zagorzałym żeglarzem. Trzykrotnie reprezentował Norwegię w tej dyscyplinie na igrzyskach olimpijskich w latach 1964, 1968 i 1972, a w Tokio był nawet chorążym reprezentacji. W 1987 r. wraz z załogą jachtu „Fram X” zdobył mistrzostwo świata, a w 2005 r. mistrzostwo Europy.

Ze startów w regatach monarcha zrezygnował dopiero w wieku 85 lat.

Jak Norwegowie zapamiętają Haralda V?

Od początku panowania Harald V starał się nie wyznaczać granic norweskości. Włączał do narodowej pamięci grupy wcześniej z niej wypierane. Potwierdził to w 1997 r., przepraszając Saamów, rdzenny lud północnej Europy, za dziesięciolecia przymusowej norwegizacji.

Państwo norweskie zostało utworzone na terytorium dwóch ludów – Norwegów i Saamów. Dziś musimy przeprosić za krzywdę wyrządzoną narodowi saamskiemu poprzez surową politykę norwegizacji – powiedział.

In 2016 r., przy okazji 25. rocznicy panowania, do norweskiego „my” włączył imigrantów, w tym z Polski, osoby z niepełnosprawnościami, bogatych i biednych oraz wyznawców różnych religii.