Zakaz trzymania psów na uwięzi wejdzie w życie 28 lipca 2027 r. W nowelizacji w tej sprawie zobowiązano ministra rolnictwa do wydania rozporządzenia w sprawie minimalnych warunków utrzymywania psa w kojcu. Zgodnie z projektem rozporządzenia resortu rolnictwa powierzchnia kojca ma zależeć od wysokości psa w kłębie – 4 mkw. (dla psa poniżej 40 cm), 5 m kw. (40-59 cm), 8 mkw. (60-70 cm), 10 mkw. (powyżej 70 cm). 7 października jest ostatnim dniem konsultacji społecznych projektu.
List aktywistów do ministra rolnictwa
Autorką listu otwartego do ministra Stefana Krajewskiego jest mec. Sara Balcerowicz, pełnomocniczka Komitetu Stop Łańcuchom Pseudohodowlom i Bezdomności Zwierząt odpowiedzialnego za obywatelski projekt tzw. ustawy łańcuchowej. Podpisało się pod nim 36 organizacji ochrony zwierząt.
Organizacje zaapelowały w korespondencji o ponowne określenie norm na podstawie aktualnej wiedzy naukowej i rzeczywistych potrzeb psów. Podkreśliły, że punktem odniesienia powinny być rozwiązania przewidujące wyraźnie większą przestrzeń, w szczególności przyjęte w obywatelskim projekcie ustawy „Stop łańcuchom pseudohodowlom i bezdomności zwierząt” (15 m kw., 20 m kw. i 24 m kw., w zależności od wysokości psa w kłębie). Obywatelska inicjatywa jest obecnie rozpatrywana przez sejmową komisję. Podpisało się pod nią ponad pół miliona osób.
Nie ma zgody organizacji ochrony zwierząt na zamianę łańcuchów na więzienne klatki, a do tego w istocie sprowadza się propozycja Ministerstwa – czytamy w liście.
Zbyt mała powierzchnia kojców?
Organizacje podkreśliły, że zaproponowane powierzchnie kojców są tak małe, że w określonych przypadkach pies po zmianie prawa może mieć mniej przestrzeni, niż miał na trzymetrowym łańcuchu (obecna jeszcze minimalna ustawowa długość łańcucha).
Zaznaczyły, że zaproponowane w rozporządzeniu normy „nie tylko nie znajdują dostatecznego uzasadnienia w aktualnej wiedzy dotyczącej dobrostanu i zachowania psów, ale przede wszystkim nie odpowiadają wytycznej ustawowej, zgodnie z którą powierzchnia kojca ma zapewniać zwierzęciu możliwość swobodnego poruszania się oraz realizacji naturalnych potrzeb”.
Organizacje zaznaczyły, że realizacja naturalnych potrzeb psa nie sprowadza się do zapewnienia mu możliwości przyjęcia naturalnej pozycji ciała, obrócenia się czy wykonania kilku kroków. „Psy wykazują naturalną potrzebę eksploracji środowiska, ruchu, węszenia, obserwacji otoczenia, podejmowania zachowań społecznych, a także wyboru miejsca odpoczynku i dystansowania się od określonych bodźców. Prawidłowa ocena warunków utrzymywania zwierzęcia musi zatem uwzględniać zarówno jego potrzeby fizyczne, jak i poznawcze oraz społeczne” - wskazały.
W uzasadnieniu projektu rozporządzenia czytamy, że zaproponowane podstawowe normy wielkości powierzchni dla psa w kojcu odpowiadają normom powierzchni określonym w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie dobrostanu psów i kotów oraz ich identyfikowalności. „Rozporządzenie to kompleksowo reguluje zagadnienie hodowli psów i kotów” – zaznaczono. Według organizacji powołanie się na te normy nie stanowi wystarczającego uzasadnienia m.in. dlatego, że charakter tych regulacji i zakres ich stosowania jest odmienny.
W liście do resortu zwrócono również uwagę m.in. na konieczność rozważenia wprowadzenia minimalnej długości boków kojca, maksymalnej liczby psów utrzymywanych w jednym kojcu czy błędnie przyjęty jednolity standard częstotliwości karmienia wszystkich psów, niezależnie od ich wieku i etapu rozwoju. Podczas wtorkowego posiedzenia sejmowej komisji nadzwyczajnej ds. ochrony zwierząt wiceminister rolnictwa Jacek Czerniak przypomniał, że do 7 października trwają konsultacje projektu rozporządzenia.
Podkreślił, że przyjmuje wszystkie sugestie, które do tej pory wybrzmiały w tej sprawie. Poinformował, że „zarekomenduje ministrowi konstytucyjnemu zmianę tego projektu”.
Ustawa zakazująca trzymania psów na uwięzi dopuszcza utrzymywanie psa w kojcu – w przypadku braku możliwości zapewnienia psu utrzymywanemu poza lokalem mieszkalnym stałego, swobodnego poruszania się po terenie z powodu braku jego ogrodzenia lub stwarzania przez psa niebezpieczeństwa dla życia, lub zdrowia człowieka, lub innego zwierzęcia.
