Zmarł Édouard Balladur, były premier Francji i architekt kohabitacji
Quick Look
- Édouard Balladur, były premier Francji w latach 1993–1995, zmarł w wieku 95 lat.
- Był kluczową postacią francuskiej polityki, przewidującym i realizującym kohabitację, a także współpracownikiem Jacquesa Chiraca.
- W 2021 roku został uniewinniony z zarzutów malwersacji związanych z sprzedażą okrętów wojennych Pakistanowi.
AI-generated summary
Why It Matters
Édouard Balladur urodził się w 1929 roku w Smyrnie (obecnie Izmir) w Turcji w rodzinie o ormiańskich korzeniach, która wyemigrowała do Marsylii. Był doradcą premiera Georgesa Pompidou, a później sekretarzem generalnym administracji prezydenta. Współpracował z Jacquesem Chiracem, z którym później rywalizował o prezydenturę w 1995 roku.
Urząd premiera sprawował w latach 1993-1995, za rządów socjalistycznego prezydenta Francois Mitteranda. Był jednym z pierwszych polityków, który przewidział możliwość kohabitacji prezydenta i premiera z różnych opcji politycznych i później sam ją realizował jako prawicowy szef rządu w ostatnich latach prezydentury Mitteranda.
Na śmierć b. premiera Francji zareagował prezydent tego kraju Emmanuel Macron, który zamieścił wpis w mediach społecznościowych. Przekazał w nim wyrazy współczucia najbliższym zmarłego polityka.
Balladur urodził się w 1929 roku w Smyrnie (dzisiejszym Izmirze) w Turcji, w rodzinie o korzeniach ormiańskich, która kilka lat później wyemigrowała do Marsylii. Był doradcą premiera Georgesa Pompidou, bliskiego współpracownika gen. Charlesa de Gaulle'a. Gdy Pompidou został prezydentem, Balladur objął stanowisko wpływowego sekretarza generalnego administracji prezydenta.
Przyjaźń z Chirackiem
Na początku lat 80. XX wieku rozpoczęła się jego przyjaźń i współpraca z ówczesnym merem Paryża Jacquesem Chirakiem. Gdy Chirac w 1986 roku został premierem i doszło do pierwszej kohabitacji za prezydentury Mitteranda, Balladur stał się osobą nr 2 w jego rządzie, łącząc funkcje ministra stanu oraz ministra gospodarki i finansów.
W 1993 roku Mitterand (wybrany na kolejną kadencję w 1988 roku) ponownie zmuszony został do kohabitacji z prawicą, która wygrała wybory parlamentarne. Wówczas Balladur został premierem. We wspomnieniach Chiraca był to efekt umowy między nimi - Balladur stanął na czele rządu, by Chirac mógł walczyć o prezydenturę.
Rząd Balladura, mierząc się z wysokim bezrobociem i spowolnieniem gospodarki, wdrożył pożyczkę narodową i doprowadził do sprywatyzowania 21 przedsiębiorstw, w tym linii lotniczych Air France. Szef rządu cieszył się znaczną popularnością, która skłoniła go do włączenia się w 1995 roku do wyścigu o fotel prezydencki, czyli rywalizacji z Chirakiem. Wbrew wersji tego ostatniego Balladur zaprzeczał istnieniu umowy między nimi. Niemniej, Chirac okazał się faworytem, a Balladur nie przeszedł do drugiej tury. Starcie w kampanii prezydenckiej było końcem przyjaźni dwóch polityków.
Balladur wrócił do parlamentu, a później - po dwóch kadencjach w Zgromadzeniu Narodowym - w 2006 roku wycofał się z polityki. Rzadko pokazywał się publicznie.
Oskarżenie o malwersacje
W 2010 roku pojawiły się podejrzenia o malwersacje za jego rządów podczas sprzedaży francuskich okrętów wojennych Pakistanowi i o to, że część funduszy przeznaczonych na prowizje dla pośredników w rzeczywistości zasiliła kampanię prezydencką Balladura w 1995 roku. W 2021 roku były premier został uniewinniony.
W 2005 roku Balladur został uhonorowany Krzyżem Wielkim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej za zasługi w rozwijaniu współpracy polsko-francuskiej.
Open Questions
- Jakie były dokładne motywy za oskarżeniami o malwersacje w sprawie sprzedaży okrętów wojennych Pakistanowi?
- Czy decyzja Balladura o ubieganiu się o prezydenturę w 1995 roku była podyktowana wyłącznie ambicją osobistą, czy też miała głębsze podłoże polityczne?
- Jak długo będzie trwać wpływ Balladura na francuską prawicę po jego wycofaniu się z polityki w 2006 roku?
